بالا (To a Son Moving Abroad)

بالا

"ایک کماؤ پوت کے پردیس جانے پر"

 بالیا.... اُو پُتر بالیا

میری گَل وی سُن کے جاویں

جو چلا ایں پردیس نوں پُتر

سانوں کِدرے پُل نہ جاویں

سُنیا اے کہ بھیڑ دے وِچ

دُنیا دی اَسپیڈ دے وِچ

لوکی اپنے بھُل جاندے نیں

تقدیر دے پھُل تے کھِل جاندے نے

رشتے سارے رُل جاندے نیں

تو وی کِدرے گھُل نہ جاویں

رہتل نوں تو بُھل نہ جاویں

مَٹی دی خوشبو نوں سانبھی

دمڑی اُتے مر نہ جاویں

اُو میریا سوہنیا، میرے پُترا

قسماں چا کہ تو جا ریاں وے

اپنی گَل توں مُڑ نہ جاویں

سانوں کِدرے پُل نہ جاویں

بُڈھے ویلے پئے لوڈ جے تیری

سانوں اتھے سُٹ نہ جاویں

دُنیا پِچھے تو ٹُر نہ جاویں

ماں پئے کلیاں ہون تے بیبا

پِچھے کُج وی رہ نئیں جاندا

سانوں کلیاں کر نہ جاویں

کِدرے سانوں پُل نہ جاویں

دَمڑی اُتے مَر نہ جاویں

اَزقلم: مُکَرَّم ذیشان عامر ڈار